Het volkstoneel voor Frans-Vlaanderen bestaat en speelde twintig jaar in just geteld, het moet er om doen, in honderd lokaliteiten. Het speelde voor ons Volk, het vlaamse Volk, dit waren allemaal mensen, mensen als wij. Menschen lyk wyder, In grote en kleine zalen; soms speelden wij op een paar vierkante meter, soms op een zolder zonder podium, soms in een Konlijke Schouwburg, een paar maal in het Kursaal, maar steeds voor mensen lijk wij. Want zonder publiek kan het teater niet bestaan, mensen lijk wij die lachen en schreien om de illuzie en de realiteit, om de leugen of de droom, om de waarheid en het eeuwige, om het belachelijke en het lachwekkende, want enkel uit die spanning kan een nieuwe wereld groeien, het teater ! Want teater in zijn eigenheid onstaat uit onze eigenheid en nimmer zal het sterven omdat wij nooit volledig sterven. Het Volkstoneel voor Frans-Vlaanderen bestaat en speelde twintig jaar, het werdgeprezen en verlangd in Vlaanderen bij ons en Vlaanderen in Frankrijk, en ook 't Walenland, in Brussel ook. En ook bekritizeerd om 't volkse van het Volkstoneel. Geprezen in Den Haag in Nederland met Visser-Neerlandia-prijs, gelauwerd met het Ridderschap van 't Manneke uit de Maan te Lo, vereerd met de Staf-Bruggen-prijs te Sint-Amandsberg-Gent, ontvangen op 't stadhuis en de Gulden Spoor geridderd ten Stede van Kortrijk, bebloemd op het gemeentehuis van Westouter en gehuldigd, en vaak genood aan rijke tafelen met overvloed aan spijs en drank in vroege en late uren... Menschen lyk wyder.
MARCHE FUNÈBRE DÉDIÉE A CAMILLE
Camille est mort.
Get homme populaire
Devenait rouge écarlate
A souffler dans son bugle
La marche funèbre
Chopin, Chagrin.
La bière blonde
Le faisait tituber
Et, se dirigeant vers la becque
II palissait comme devant la mort.
Ensemble nous chantions
Le Requiem
Pour lui-méme.
La veuve pleure
Des larmes de crocodile
Dit-on !
Et sa sceur de s'exclamer :
Mais on est amoureux ici ! !
Mais qui ?
Odiel ou Achille ?
Le Garde accourt,
Le Brasseur espère
Et compte,
II se base sur l'argent.
Mais Irma la veuve joue le fin jeu !
Les jeunes amoureux en sont conscients.
Camille est mort ;
Mais Irma siffle (appelle)
Les vieux oiseaux dans la volière.
Les jeunes, eux, se marient.
Mais lors du manage, aucune note ne tinte
Chopin, Chagrin.
